Μικρό χρονικό και εμπειρίες αγώνα απο την απεργία στο ΕΚΠΑ, κριτική και συμπεράσματα (25/1/2014)

σε (πληρέστερη) μορφή pdf

Afisa ekdilosi TEL.pdf-pages

Όπως ειπώθηκε και απο την αρχική – κοινή είσηγηση της εκδήλωσης βρισκόμαστε σήμερα εδώ μετά απο 15 εβδομάδες απέργιας των διοικητικών υπαλλήλων και των φοιτητικών καταλήψεων και μέσα σε ενα -προς το παρόν- ακλόνητο κλίμα «κανονικότητας» να κυριαρχεί όλα τα πανεπιστημιακά ιδρύματα.

Μέσα απο την εισήγηση μας στην σημερινή συζήτηση θέλουμε να μεταφέρουμε τις εμπειρίες που ζήσαμε (κύριως στη ΣΘΕ) στο διάστημα των κινητοποιήσεων, να ξαναδούμε τις επιλογές, τις διαφωνίες μας και τα αποτελέσμα τους και να προσπαθήσουμε να ερμηνέυσουμε τα αποτελέσματα, τις παρακαταθήκες του αγώνα στο σήμερα.
Έτσι μπήκαμε στη διαδικασία να καταγράψουμε το ιστορικό του αγώνα όπως εμείς τον ζήσαμε μέσα απο την ίδια την παρουσία μας στις περιφρουρήσεις, τις καταληψεις, τις πορείες κλπ αλλα και μέσα απο τις διαδικασίες του (συνελέυσεις σχολών, κεντρική συνελευση διοικητικών και απεργιακή επιτροπή εκπα, συντονιστικά καταλήψεων, συνελευσεις γειτονιάς κλπ).

Ξαναδιαβάζοντας το ιστορικό -με δεδομένη μια πιο γενική εικόνα- κριτικά (και αυτοκριτικά) θα μας βοηθήσει να κάνουμε τον μέχρι στιγμής απολογισμό της απεργίας.

Ξεκίνημα της απεργίας (5-6/9):

Η πρώτη γενική συνελευση των διοικητικών του ΕΚΠΑ γίνεται στις 5/9 ημέρα Πέμπτη η οποία κυρήσει απεργία απο τις 6/9 μέχρι τις 20/9 και συνολικό κλείσιμο των πυλών της πανεπιστημιούπολης. Ταυτόχρονα ακόμα ενα σημαντικό σημείο της απόφασης είναι η ένταξη των συμβασιούχων στο σύλλογο των μονίμων εργαζομένων. Την επόμενη μέρα ενα σύνολο ατόμων (σχετικά μικρό σε αριθμό) απεργών, πολιτικοποιημένων φοιτητών, και μέλων τοπικής κατάληψης κλείνει αποφασιστικά (αλλα ταυτόχρονα αμήχανα και χωρίς ανάλογη εμπειρία στο παρλθον) τη πυλη της Πανεπιστημιούπολης του ΕΚΠΑ. Το γεγονός οτι κανείς εκτός απο τος διοικητικούς δεν είχε πάρει απόφαση αναστολής είχε φέρει σε κατάσταση αμηχανίας το γενικότερο μηχανισμό του πανεπιστήμιου και όπως είναι λογικό κανείς δεν περιμένε οτι η αναστολή λειτουργίας θα ήταν παραπάνω απο συμβολική. Το αποτέλεσμα ήταν η πρώτη διένεξη που έγινε στο τμήμα μαθηματικών όπου μέλη της περιφρουρησης σταμάτησαν επιτυχώς εξέταση μαθήματος κάνοντας ξεκάθαρο τι θα επακολουθήσει. Έτσι οι διοικήσεις των τμημάτων αναγκάζονται για την αποφύγη «συγκρουσεων» να ανακοινώσουν τη προσωρινή ακύρωση των εξετάσεων.

1η εβδομάδα (9-13/9):
Η πρώτη μέρα της εβδομάδας χαρακτηρίζεται απο τη πρώτη συγκλητο του ΕΚΠΑ η οποία δεδομένης της κατάστασης και της καθολικής απεργίας (σχεδόν σε όλα τα ιδρύματα) αποφασίζει το συμβολικό κλείσιμο του ΕΚΠΑ για όλη την εβδομάδα, η απόφαση αυτή δεν είναι όμοφωνη καθώς πολλοί πρόεδροι τμημάτων τάσσονται ενάντια στην απεργία.
Την επόμενη μέρα γίνεται και η πρώτη «κοινή συναντηση» μεταξύ εργαζομένων και φοιτητών σε ΕΚΠΑ και ΕΜΠ. Σαν σχήμα έχοντας εμπειρία αντιστοιχων «συναντησεων»1 αποφασίσαμε να παρέμβουμε -σπάζοντας τη θριαμβολογία της αριστερας- κριτικά στην ίδια την απεργία και στους όρους οπού αυτή έμπαινε. ενώ ταυτόχρονα καλούσαμε τους συμμετέχοντες στη δημιουργία ενος κοινού πλαισίου 10-ημερης καταλήψης (όσο και η απεργία) φοιτητών – εργαζομενων σε όλς τις σχολές.
Από τη 1η εβδομάδα ξεκινάνε και οι πρώτες, λίγες συνελέυσεις φοιτητών, αμήχανες και αυτές σπάνια καταλήγουν να έχουν απαρτία.
Όλη την εβδομάδα η πανεπιστημιούπολη είναι κλειστή με περιφρουρήση των πυλών. Η περιφρούρηση όμως είναι αισχρά μειοψηφική σε σχέση όχι μονο με τον αριθμό των εργαζομένων και των φοιτητών συνολικά αλλά και με τον αριθμό των προς απόλυση και των πολιτικοποιημένων φοιτητών της αριστεράς και της αντιεξουσίας (κάτι που θα εξακολουθεί να ισχύει και τις υπόλοιπες εβδομάδες)2. Η μειοψηφία αυτή (στην οποία καθοριστικό ρόλο παίζει και κόσμος απο τη βίλλα Ζωγράφου) αποδυκνύεται όμως ικανή να σταματήσει τη λειτουργία της πανεπιστημίουπολης κάτι που αναγκάζει την πρυτανεία να βγάλει επίσημη ανακοίνωση οτι η απόφαση της για κλείσιμο του ΕΚΠΑ είναι καθαρά συμβολική.
Η εβδομάδα κλείνει με συλλογική κουζίνα στη πύλη και τη συνέλευση της απεργιακής επιτροπής. Η συνέλευση έπρεπε να αποφασίσει για το αν και πώς θα συνεχίσει αντίστοιχα τη περιφρούρηση και την επόμενη εβδομάδα χωρίς τη κάλυψη της Πρυτανείας (η οποία δεν είχε πάρει απόφαση). Σαν αυτόνομο σχήμα στηρίξαμε την άποψη οτι η περιφρουρηση της απεργίας είναι θεαματική και οτι μια άμεση και συνεχή συγκρουση με φοιτητές που θα ερχόντουσαν να δώσουν εξεταστική θα είχε σίγουρα ημερομηνία λήξης λόγω της ψυχολογικής και σωματικη κουρασής των συμμετεχόντων, άρα αν δεν υπάρξει ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ και ΜΑΖΙΚΗ περιφρούρηση της πανεπιστημιούπολης καλύτερα να μην υπάρξει καθόλου. Τελικά επικράτησε η άποψη για τη συνέχιση της περιφρούρησης κανονικά με καθολικό κλείσιμο στην οποία συμμετείχαμε παρά τις επιφυλάξεις μας.

2η εβδομαδα (16-20/9):
Η 2η εβδομάδα απεργία ξεκινάει με μαζική περιφρούρηση της πύλης και χωρίς παρατράγουδα. Παρα του ότι το αποτέλεσμα φαίνεται να μας κάνει τρομολάγνους θεωρούμε οτι η καχυποψία μας δεν διαψεύδεται καθώς όπως θα πούμε και παρακάτω οι περιφρουρήσεις γενικά παραμεναν άμαζες. Το ότι δεν είχαμε μεγάλα προβλήματα με «αγανακτισμένους» φοιτητές και άλλους καλοθελητές εκτιμούμε οτι ήταν λόγω αμηχανίας των φοιτητών και καθηγητών για του τι συμβαίνει ακριβώς αλλα και του οτι δεν υπήρχε κάλυψη απο τα media (ακομα).
Τα ξημερώματα της Τετάρτης δολοφονείται ο αντιφασίστας Παύλος Φύσσας, κάτι που έχει αντικτυπο στην απεργία κύριως με το ξεκίνημα μαζικότερων φοιτητικών συνελευσεων. Το κεντρικό σημείο όμως αυτης της εβδομάδας σε σχέση με την απεργία είναι η δημοσίευση της ΚΥΑ και των πρώτων εκτιμήσεων για τον αριθμό των απολυμένων. Τα νούμερα σβήνουν τις οποιεσδήποτε αυταπάτες και κλείνουν τα στόματα όσων θεωρούσαν υπερβολικές τη κατάληψη και γενικότερα τις κινητοποιήσεις.
Όπως είναι λογικό η 2 συνέλευση των διοικητικών είναι πιο μαζική και κηρύσει νέα απεργία καλώντας σε μαζικές και δυναμικές περιφρουρήσεις με καθολικό κλείσιμο κάθε λειτουργίας του Πανεπιστημίου.

3η και 4η εβδομάδα (23/9-4/10):
Οι επόμενες εβδομάδες πέρα απο τα προβληματα στις περιφρουρήσεις που προαναφέραμε3 ξεκινάει και με τη κήρυξη εβδομαδίων απεργίων και απο τα μέλη ΔΕΠ της ΣΘΕ (δεν γνωρίζουμε για τις υπολοιπες σχολές).
Ενώ εμφανίζεται και το πρώτο κέιμενο καταδίκης της περιφρουρησης απο τους γνωστούς-άγνωστους4 της πληροφορικής.

5η εβδομάδα (7-11/10):
Η 5η εβδομάδα συνεχίζει να κίνειται στα ίδια πλαίσια, με τις συνελευσεις των φοιτητικών συλλόγων να μην έχουν απαρτία (παρόλαυτα στο φυσικό και μαθηματικό γίνονται πολυ εποικοδομητικές συζητησεις). Η εβδομάδα καταλήγει με τη λήξη της προθεσμίας που είχανε οι διευθύνσεις διοικητικού -οι οποίες περιφρουρούνται- να αποστείλουν τα στοιχεία των υπαλλήλων στο υπουργείο, και τη διακήρυξη του υπουργείου για ηλεκτρονική ατομική δήλωση των στοιχείων.
Θεωρούμε σημαντικό και οτι το σάββατο πραγματοποιείται και απεργιακό γλέντι στη βίλλα ζωγράφου, σημείο αναφοράς σε μια διαρκή σχέση μεταξυ της κοινότητας των απεργών και μιας κατάληψης. Αυτή η σύνδεση, σε τόσο μεγάλο βαθμό, θέτει νέες δυνατοτητες για τη σύνδεση τοπικών και καθαρά εργατικών αγώνων.

6η – 7η εβδομάδα (14-25/10):
Η αμηχανία (και η καχυποψία) για του τι πρόκειται να συμβει με τις ατομίκες δηλώσεις (και ενω η απόφαση των εργαζομένων είναι η καμία_απογραφη) συμπίπτει με τις πρώτες πίεσεις στην απεργία είτε απο τα media είτε απο αντιδραστικόυς φοιτητές (κύριως μέσω της πρωτοβουλιας της ΔΑΠ) είτε απο την οργανωμένη παρέμβαση αντιδραστικόυ μπλοκ στη συνέλευση των ΔΕΠ. Η πίεση κορυφώνεται στο τέλος της εβδομάδας με ψεύτικα δημοσιεύματα για μαζικες ατομικές δηλώσεις και με τη παραίτηση του Δ.Σ. των ΔΕΠ της ΣΘΕ για λόγους «διαμαρτυριας» στο κλείσιμο του πανεπιστημιου. Ενώ εμφανίζεται και η πρώτη «ρωγμή» στην επιφανειακή ενότητα των εργαζομένων με τον γραμματέα του ΔΣ των διοικητικών Σακκάτο να κάνει δηλώσεις σε τηλεοπτικό κανάλι καλώντας του εργαζομένους σε απογραφή5. Η γενική συνέλευση την ίδια μέρα τον καθαίρεσε6 καλώντας κανένα εργαζόμενο να μην απογραφεί. Την ίδια μέρα πραγματοποιείται στου ζωγράφου και πορεία αλληλεγγύης στους απεργούς απο συνελεύσεις γειτονιάς των ανατολικών και σχήματα – στεκια στο ΕΚΠΑ-ΕΜΠ.

8η – 9η εβδομάδα (28/10-8/11):
Για τις επόμενες εβδομάδες παρακολουθούμε τη στροφή των media στην καταδίκη της απεργίας, και στα δίκια των «όμηρων» φοιτητων. Το Υπουργείο στέλνει στα δικαστήρια τους απεργούς, όπου η απεργία κρίνεται πάρανομη (αλλα οχι καταχρηστικη). Η σύγκλητος παραμένει στη γνωστή νεροβραστη στάση, ενω οι καθηγητές αρχίζουνα να αλλάζουν στάση μετατρέποντας αρχικά την απεργία σε αποχή απο τη διδασκαλεία, ενω η φαρμακευτική αναρτά οτι ξεκινάει μαθηματα (το ίδιο προσπάθησε να κάνει και ο πρόεδρος του φυσικού αλλα μπλοκαριστηκε απο φοιτητές), οι φοιτητές της φαρμακευτικής σπάνε επιδεικτικά την κατάληψη και τα μέλη ΔΕΠ της ιατρικής βγάζουν ψήφισμα που ζητανε το άνοιγμα του πανεπιστημιου. Η πύλη της πανεπιστημιούπολης παραμένει άτυπα ένα κέντρο αγώνα και αυτο επιβεβαιώνεται απο την συνάντηση εργολαβικών υπαλλήλων του εστιατορίου της εστίας με τις καθαρίστριες της φιλοσοφικές και μελών της περιφρουρησης της πύλης, για το λόγο οτι ο εργολάβος των πρώτων τους καλει σε «προσωρινή παραιτηση» γιατι «δεν βγαίνει». Δύο μέρες μετά τα μέλη της περιφρουρησης μαζί με τους εργοαβικούς υπαλλήλους συγκρούονται με τον εργολάβο*4 που γύρισε στη πάτρα με άδεια χέρια.

10η εβδομάδα (11-15/11):
Η 10η εβδομάδα της απεργίας συμπίπτει με την εβδομάδα πριν την 17 Νοέμβρη. Οι συνελεύσεις των φοιτητικών συλλόγων μαζικοποιούνται (όλο το ΕΜΠ και πολλά τμηματα του ΕΚΠΑ (ανα)καταλαμβάνονται).

11η εβδομάδα (18-22/11):
Η 11 εβδομάδα ξεκινάει με τη δημοσιοποίηση των λίστων διαθεσιμοτητας και κλάδων προς κατάργηση απο το Υπουργείο, και την έντονη φημολογία της επεμβασης της αστυνομίας. Οι λίστες που δημοσιεύει το υπουργείο δεν πατάνε πάνω σε κανένα «ορθολογικό» επιχείρημα, φανερώνοντας τη πλήρη στρατηγική απαξιωσης. Ούτε τα «βύσματα», ούτε «ευαίσθητες» θέσεις δείχνουν να γλυτώνουν. Είτε αυτή η κίνηση ήταν εκδικητική είτε όχι φέρνει σε αμηχανία τους «συγκρατημένους» επικριτές της απεργίας μηδενίζοντας τους κάθε επιχείρημα. Έτσι η σύγκλητος σηκώνει τη σημαία της «αντίστασης» και δηλώνει παραίτηση. Η φήμη αστυνομικής επέμβασης την επόμενη μέρα συσπειρώνει μεγάλο κομμάτι φοιτητών, εργαζομένων και κάποιους καθηγητές μπροστά στη πύλη σε απευθείας σύνδεση με τη πρωινή ενημερωτική ζώνη. Αν και η φήμη ξεφούσκωσε απο την επόμενη μέρα, η περιφρούρηση συγκράτησε κάποιες παραπάνω δυναμεις ενω τα κανάλια εκδιώχθηκαν. Η εβδομάδα τελειώνει με τη πρώτη μεγάλη εμφάνιση των φοιτητών για ανοιχτές σχολές που συγκεντρώνονται στα Προπύλαια την ώρα που μέσα στο κτίριο διεξαγόταν η συνέλευση των διοικητικών. Οι ανοιχτοσχολάκιδες έρχονται πρόσωπο με πρόσωπο με οργανωμένους φοιτητές που δεν τους επιτρέπουν να καταλάβουν το χώρο των προπυλαίων.

12η εβδομάδα (25-29/11):
Οι συνελέυσεις των φοιτητών εξακολουθούν να είναι μαζικές και δυναμικές, στο μαθηματικό ομάδα φοιτητών που συσπειρώθηκε για να ανοίξει τη σχολή μετα τη παρεμβαση διοικητικών απέσυρε το πλαίσιο της και στήριξε τη κατάληψη, στο φυσικό η αντίστοιχη πρωτοβουλία κινουνταν στα όρια της γραφικότητας.
Τη τρίτη λαμβάνει χώρα η πρώτη μεγάλη «συρραξη» στο εσωτερικό των διοικητικών μεταξύ κόσμου που συμμετέχει και στηριζει την απεργιακή επιτροπή και ατόμων της γραφειοκρατικής ηγεσίας του Δ.Σ. (ΠΑΣΟΚ) με αφορμή τη φαινόμενη υποχώρηση του Υπουργού και το κάλεσμα του για διαλογο. Η παράταξη του ΠΑΣΟΚ πέρνει τη συνελευση με οριακή πλειοψηφία αποφασίζοντας τη συνέχιση μεν της απεργία αλλα με συμμετοχή στο διαλογο του Υπουργείου. Δύο μέρες μετα και ενώ προφανως ο διάλογος δεν πατάει σε καμια στέρεη βαση -εφόσον δεν καταργείται η ΚΥΑ, και ενω ο μητσοτάκης δηλώνει οτι δεν πρόκειται να μειωθούν οι διαθεσιμοι- η μεγαλυτερη σε μαζικότητα Γ.Σ. μέσα σε πανηγυρικό κλίμα αποφασίζει με μεγάλη πελιοψηφια τη συνεχιση της απεργίας σε αντίθεση με τη πρόταση του ΠΑΣΟΚ που καλει σε σταμάτημα της απεργίας. Παρα τη δυναμική και μαζικότερη απόφαση της συνέλευσης ο γραμματέας του Δ.Σ. μέλος τη κυριαρχης παράταξης δηλώνει την επόμενη μέρα οτι η απεργία έχει μικρό ποσοστό συμμετοχής και οτι ουσιαστικά εχει λήξη, δίνωντας έτσι γραμμή σε μειψηφίες εργαζομένων να επιστρέψουν στις δουλειές τους.

13η εβδομάδα (2-6/12):
Η 13 εβδομάδα κυριαρχείται καταρχήν απο τη δίωξη του υπουργείου κατα του Πρύτανη του ΕΚΠΑ και κατα δεύτερον απο τη προφορική και αυθαιρετη δεσμευση του υπουργού οτι στη πράξη δεν θα υπάρξουν απολύσεις. Σε αυτό το κλίμα, το ΠΑΜΕ αποφασίζει να σταματησει την απεργία στο ΕΜΠ κάνοντας λόγο για νίκη των εργαζομένων!. Ταυτόχρονα το ΠΑΜΕ σε συνεργασία με άλλες δυνάμεις σταματάει και την απεργία της ομοσπονδίας, βάζοντας τρικλοποδία και στους απεργούς του ΕΚΠΑ.

14η – 15η εβδομάδα (9-21/12):
Το βαρύ κλίμα και η κούραση λήγουν στη πράξη την ήδη μειωμένη το τελευταίο διάστημα περιφρουρηση αφου στα τμήματα της φαρμακευτικής και της πληροφορικής έχουν ξεκινήσει τα μαθηματα και οι εξεταστικές, πολλοί εργαζομένοι φοβούμενοι το τεράστιο υλικό κόστος των μισθών τους απο την απεργία αλλα και λόγο απογοητευσης επιστρέφουν στις δουλειές τους. Τελικά η τελευταία συνελευση του έτους και γενικά της απεργίας σταματάει -και επίσημα- το καθολικό κλείσιμο των σχολών διατηρώντας όμως την απεργία μέχρι το κλείσιμο των σχολών για τα χριστούγεννα. Σε πολύ λίγες σχολές του ΕΚΠΑ πραγματοποιούνται συνελευσεις για την τελευταία βδομάδα του έτους, ενώ τα πλαίσια που καταίθενται είναι ανοιχτές σχολές (σχεδόν απ’ ολες τις παραταξεις) με εξαίρεση το Φυσικό* και τη Φιλοσοφική που συνεχίζουν τις καταλήψεις.
Αξίζει να σημειωθεί, οτι τη τελευταία εβδομάδα η ΓΑΔΑ επικοινώνησε με το Κοσμήτωρα της ΣΘΕ ζητώντας του ονόματα φοιτητών (ή και οχι) που παρεμποδίζουν τη διεξαγωγή μαθημάτων. Παρα την άρνηση του ο Κοσμήτωρας απέστειλε σε όλους τους καθηγητές της ΣΘΕ το αίτημα της ΓΑΔΑ (σε περιπτωση που τους ενδιαφέρει…). Η γενική συνελευση των μελών ΔΕΠ της ΣΘΕ αποφάσισε οτι σε περίπτωση που κάποιος καθηγητής έστελνε ονόματα, θα δημοσιοποιούνταν το όνομα του.

Μια κριτική στην αριστερά με αφορμή το τέλος της κατάληψης στο φυσικό.
Μετα την απόφαση των διοικητικών να σταματήσουν τις περιφρουρήσεις ξεκίνησε μια συζήτηση στη κατάληψη φυσικού για το πως μπορούμε να συνεχίσουμε απο εδω και στο εξής. Οι δυνάμεις της ΕΑΑΚ και των Αγωνιστικών Κινήσεων υποστήριξαν οτι θα έπρεπε να σταματήσουν οι καταλήψεις για διατήρηση δυνάμεων και ότι το πιθανό χάσιμο του εξαμήνου θα ήταν ήττα του κινήματος.
Η στάση της αριστεράς στην αρχή της απεργίας ήταν εμφανώς αμήχανη, μέχρις ότου αναγκάστηκε να ακολουθήσει. Ο ΣΥΡΙΖΑ, απο τους πρωταγωνιστές της απεργίας, θέλωντας να αποδείξει οτι μόνο μια κυβέρνηση της αριστεράς θα φέρει την άνοιξη, ακολούθησε τη γνωστή μέθοδο «βλέπωντας και κάνοντας», δηλαδή της ήττας με ψηλα το κεφάλι. Το ΚΚΕ με τη γραμμή των αμυντικών αγώνων αναζητούσε διακαώς κάτι που θα μπορούσε να χαρακτηρίσει νίκη για να τα μαζέψει, και τα κατάφερε. Η Ανταρσύα (ΕΑΑΚ) λειτουργούσε με τη λογική πολιτικού κέρδους και κόστους, είτε δικιά της (τα πανεπιστήμια είναι το κύριο μέρος αναπαραγωγής της) είτε ενος υποτιθέμενου φοιτητικού κινήματος.
Η αριστερά έδωσε ενα θεαματικό αγώνα, πολιτικής προσόδου (ή αποφυγης απωλειών). Όπως και με την ΕΡΤ αντι να υπερασπίζεται τα εργατικά συμφέροντα, υπερασπιζόταν ένα δημοκρατικό – δημόσιο πανεπιστημιο που ανήκει στον ελληνικό λαό. Τα νοήματα στο βωμό της ευνοούμενης, απο τα κάθε λογης media,-κριτικής, αντιστρέφονται και αποκρύπτεται ο μέχρι στιγμής ρόλος και η δυσωδία του “δημοσιου πανεπιστήμιου”. Το πανεπιστήμιο δεν είναι ένας εργασιακός χώρος αλλά είναι ένας “ναος της γνώσης” οπού όλα κυλούσαν ωραία και καλα, άρα όλοι μαζί (καθηγητάδες, πρυτάνεις και ακαδημαικοι) πρέπει να συνεργαστούμε για να το σώσουμε.
Κάπως έτσι σώζεται και το εξάμηνο. Το λεγόμενο φοιτητικό κίνημα κατάφερε να «κερδίσει» -μέσα στα πτώματα εκατοντάδων διαθέσιμων υπαλλήλων- να μη χαθεί το εξάμηνο του. Μια νίκη στην οποία άνετα χωράει και η ΔΑΠ και ΠΑΣΠ και καθηγητές κλπ.

Κάποια πρώτα συμπεράσματα

Με βάση τα παραπάνω -και κάποια πράγματα που παραλείψαμε- θα προσπαθήσουμε να βγάλουμε κάποια πρώτα συμπεράσματα και να αναδείξουμε με μια κριτική ματια, ορισμένα σημαντικά κατα τη γνώμη μας, ζητήματα όπως η στάση των φοιτητών (και ειδικότερα των οργανωμένων πολιτικά) και η φαινόμενη «σχιζοφρενική» στάση των μελών ΔΕΠ.

Στάση ΔΕΠ – (μεγαλό)καθηγητών – Διοικησης
Καταρχήν θα πρέπει να διαχωρίσουμε το σώμα των μελών ΔΕΠ με βάση την θέση τους στη διοίκηση, στα υλικά συμφέροντα που μπορεί να έχουν (πέρα απο το μισθό τους) και ίσως (σε αρκετα μικροτερο βαθμό) σε μια ιδεολογικοπολιτική ατομική θεώρηση και συμπεριφορά. Ενώ ταυτόχρονα πρέπει να δούμε και τις διαφορετικές δομές παραγωγής λόγου, άσκησης πίεσης, και λήψης αποφάσεων όπως η σύγκλητος, οι συνδικαλιστικές συνελεύσεις ανα σχολή και τμήμα, τα «αυτόνομα» υπογεγραμμένα κείμενα.
Έτσι, απο το χρονικό της απεργίας και τον όποιο λόγο έβγαινε απο όλα τα παραπάνω παρατηρούμε οτι ενω αρχικά τα συνδικαλιστικά όργανα στήριζαν ουσιαστικά την απεργία (δεν συμμετείχαν σε περιφρουρήσεις αλλα απεργούσαν και οι ίδιοι) η σύγκλητος και οι πρόεδροι των τμημάτων -πέρα απο τα τηλεοπτικά παιχνίδια του πρύτανη- είτε κράτουσαν μια διακριτική απόσταση είτε ήταν ξεκάθαρα αντίθετοι στην απεργία. Μετά απο τις 18 Νοέμβρη όμως και την ανάρτηση των πρώτων λιστών διαθεσιμότητας, η σύγκλητος σηκώνει κόκκινη σημαία ενω ακόμα και οι πιο αντιδραστικοί κοσμητωρες και πρόεδροι δηλώνουν την «αμεριστη αλληλεγγύη τους στο δίκαιο αγώνα των διοικητικών».
Ο λόγος που συνέβει αυτό προφανώς δεν όφειλεται ούτε σε κάποια επαναστατική επιφοίτηση, ούτε στη δικαιολογία οτι «μέχρι στιγμής ήταν επικινδυνολογιες, αλλα τώρα αποδείχτηκε επίσημα». Η αναδιάρθρωση του πανεπιστημίου μέσω της υποτίμησης των εργαζομένων, της εντατικοποίησης φοιτητών και της εθελοντικής δουλειάς διαδακτορικών, μεταπτυχιακών και η αναγκαία ιδιωτικοποίηση άνοιγε έδαφος είτε για νέες μπίζνες για κάποιους που δεν είχαν καταφέρει τόσα χρόνια να εδραιωθούν είτε για επέκταση (και πιο επικερδης) ήδη υπαρχοντων. Δεν είναι τυχαίο οτι αυτοι που αντιδρούσαν περισσοτερο ήταν μεγαλοκαθηγητές της φαρμακευτικής (δουλειές με την korres), του χημικού και της πληροφορικής.
Όταν όμως οι ανηρτημένες λίστες είναι κυριολεκτικά στη τύχη (έβγεναν σε διαθεσιμότητα ακόμα και αυτοι που είχαν «εξασφαλίσει» τη θέση τους…), αποδεικνύοντας οτι δεν υπάρχει κανένας εξορθολογισμός, αλλα πλήρης απαξίωση και ότι κανένας δεν μπορεί πια να είναι σίγουρος για τη θέση του μέσα στο μηχανισμό, εξαναγκάζει σε αυτη τη απότομη αλλαγη στάσης (η οποία βέβαια δεν κράτησε και πολύ).
Απο την άλλη πάλι μεγάλο κομμάτι των ΔΕΠ αντιλαμβάνεται οτι με τη μετακύλιση του κόστους του Πανεπιστημίου στον εαυτό του (αυτοδιαχείριση) οτι έρχεται και η δικιά του σειρά (σε αυτο βοήθησε και ένα δημοσίευμα σε εφημερίδα).

Στάση Φοιτητών
Αντίστοιχα με τους καθηγήτες θα χωρίσουμε τους φοιτητές σε αυτούς που αρχικά ήταν απαθείς (θετικά ή αρνητικά προσκείμενοι στην απεργία) και στους οργανωμένους πολιτικά είτε σε παρατάξεις της αριστεράς είτε σε συλλογικότητες της αντιεξουσίας.
Με βάση πάντα το χρονικό παρατηρούμε μια αντίστοιχη πορεία με αυτη των ΔΕΠ, όχι τόσο «σχιζοφρενική» βέβαια και με διαφορετικές αφορμές.
Συγκεκριμένα ενώ για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα οι συνελεύσεις δεν έχουν καν απαρτία, μετα την 17 Νοέμβρη μαζικοποιούνται απότομα και σε ορισμένες σχολές βλέπουμε ριζοσπαστικοποίηση ακόμα και πρωτοετών (που δεν έχουν δει ποτέ τη σχολή που πέρασαν να λειτουργεί κανονικά).
Δεν λέμε οτι συνέβη αλλαγή συνείδησεων αλλα οτι φοιτητές φιλικά προσκείμενοι στην απεργία μπήκαν στη διαδικασία να κάνουν ένα βήμα παραπέρα. Οι λόγοι ήταν οτι: 1.μέσα στη γενικότερη κοινωνική σαπίλα, ο αγώνας των διοικητικών που μέτραγε 11 εβδομάδες λειτουργούσε σαν «φάρος αντίστασης» , 2. Η φήμη της αστυνομικής εισβολής τη περίοδο εορτασμού του πολυτεχνείου λειτούργησε ανακλαστηκά, 3. Η ασχολία των media με την απεργία και 4. η αποδεδειγμένη πια επιχειρηματολογία των απεργών για υποβάθμιση του πανεπιστημίου.